jueves, 18 de diciembre de 2014

La última visita a tu corazón.

CAPITULO I

Caminando distraída por el final de la Calle Inocencia número cualquiera, una vestimenta excitante se encargó de protagonizar el papel más inductor de todo el crepúsculo decadente.
Se trataba tan solo de un perfil fénix invocador de las pasiones y tentador de la mismísima tentación.

- Pero Fénix! No tardaste mucho en encaminar la recta finita de tu destino rumbo al laberinto donde las sensaciones resultan morbosamente agridulces

.....

domingo, 19 de octubre de 2014

Niña senil.

Niña senil


Fue una niña de cariño senil y cabellera cristalina,
Una niña con ropaje vejestorio y unas cuantas
décadas que sellaban ya su piel,

Dejó en la orilla prendido a su amor, 
ni las olas ni el viento lo disiparán,

No será el azote del oleaje ni el desamparo
de la marea tan perpleja los que la hagan dudar.

Y ahí está ella, cubierta en pellizcos de arena y
a la par de la mar.

Sufriendo y lamentando la vana despedida
del navegante aún amado,

Y era aquella inocente cría la que 
digiste que fui yo.


Fdo: Los versos de Laura




miércoles, 8 de octubre de 2014

Olvídame ahora si puedes.

Olvídame ahora si puedes,
Porque yo no soy poeta,
Esque en sí el amor ya es poesía

En Altamira

Desolante Altamira frente la pose,

Pues la hecatombe de tus besos respondería infiel si la
acorralase con cadenas de amor ardiente molificando el corazón,

Yo quiero a ese que baila y refresca brillando en la penumbra
de la noche porque sus lunas ya no son quienes de iluminar,

Desearía un castillo en la cumbre para divisar todos tus deseos y
tocarlos enteramente haciendo decaer las estrellas jamás vistas,
porque es esa la desolación que marchita mis sentidos cuando decaes
junto a mi pecho sino estás,

Y donde morarán ahora los recuerdos?,

Porque la culpa yace en Altamira,
Porque ella ya no es mía,
Porque Altamira ya no es,
Porque Altamira ya no siente,
Porque Altamira ya no es mía.


Fdo:  Los versos de Laura


domingo, 31 de agosto de 2014

Despedida

Queridos seguidore@s:

Me pongo en contacto con vosotros para comunicaros que debido a diversos motivos, tendré un poquillo abandonado el blog debido a la falta de tiempo, en estos días pasados he escrito bastante porque tuve la ventaja de tener muchisimo tiempo y relax para dejar brotar la imaginación y poder componer (para mi eso resulta esencial, sin eso es muy dificil que componga) pero las cosas ahora van a cambiar, mi rutina diaria estará a cien y tendré muy poco tiempo por no decir nada y el poco que tenga dudo que lo emplee en hacer escritos oficiales, es probable que escriba? Pues sí.. Pero versos cortos inspirados en momentos o situaciones personales que viva pero nada que sirva para colgar aquí, por eso quería despedirme de vosotros temporalmente ya que esperó volver pronto y con muchas obras que enseñarnos, en cuanto a esas entradas que quedaron a medias.. Si es cierto que me comprometí a terminarlas pronto, y no crean que no lo intente, pero esque así sin tiempo y sin inspiración para mi es imposible, por eso quería comunicaros que eso también me queda pendiente y que sí tengo pensado terminarlas, muchas gracias por su atención y espero que hablemos muy pronto!!

Un abrazo enormeeee :D

martes, 26 de agosto de 2014

No es que no sea poeta...

No es que no sea poeta, simplemente que ya no te amo.

Si esque ya no soy yo el culpable de que mis labios no deseen tu piel ni de que mi lujuria no se llame Dulcinea. Permitiéndome ser sincero, hoy te confieso lo que nunca he confesado...

:'(

Aprenderé a amarte lejos

Qué es querer poesía?

Qué es querer poesía?

Querer poesía es dejarla libre sobre los pergaminos de tu cuerpo,
brotando impaciente de la mano del corazón que habita.

Querer poesía es abrazarla con los recuerdos
y adornarla con algún que otro sentimiento,

Al fin y al cabo el corazón es como un niño que
solo mendiga tolerancia ante cualquier capricho,
como ese que desemboca en la mar salada de tus besos.

Quiero poesía cuando corroboro sobre sus letras que aún te amo,
Quiero poesía cuando mis sollozos decoloran sus versos,
Quiero poesía cuando permito que sus letras desvanezcan lentamente
sobre tu costado ferviente.

Querer poesía es amar a un viento feroz que
seca la tinta de tus besos sobre mi piel,

Querer poesía es exigirle a una noche contigo que
nunca jamás decaiga,

Y dime tu, qué es querer poesía?
...




lunes, 25 de agosto de 2014

Texto en edición (borrador)

Alma, te siento tan mía y te amo tanto
que ya no sustento más tu aflicción.

Tan moribunda, me pesas, 

El corazón ya solloza triste hasta en la noche y corrompe mi ser,
tan solo lo abrazo entre mi pecho y le entrego mi calor.

Tambien declara que sonries más triste y que tus suspiros ya
no ahogan al viento.

Desearía arrancarte de mi y llevarte muy lejos,
allá donde la espada no clava y donde el fuego no quema,
donde la bala acaricia y donde las ansias descansan ligeras.

domingo, 24 de agosto de 2014

Vamos a jugar!

Vamos a jugar a un lugar particular,
Donde exista un ser honesto y la humildad sea un manjar!

Vamos a jugar!
Saltemos y bailemos porque el tiempo esta corriendo y la bala cae desvaneciendo,
Toquemos el deseo mientras el sueño habite lejos.

Bailemos, cantemos y festejemos!
El parque esta vacío y el rocío refresca ya el camino,
Seamos los incautos en la vida,
Seamos heridos de hierro en contrapartida de este eco,
Atemorizando trincheras y oxidando banderas.

Como un chiquillo en Irak llorando sin parar,
Que los Estados no están Unidos ante tal atrocidad.

Ametrallando esperanzas y fomentando las armas,
Descarrilando a los mansos y esclavizando con sus manos.

Vamos a jugar a un lugar particular!
Como un chiquillo en Irak llorando sin parar,
Que los Estados no están Unidos ante tal atrocidad

Vamos a jugar a un lugar particular...




No fomentes la guerra, los niños necesitan una infancia.... Es aquí donde trató de reflejar la ilusión que tienen los chiquillos por ser felices hasta que recuerdan que eso es misión imposible.



Amor imaginario

Como no te tenía te imaginaba,
Parecías un superhéroe con puños de titanio,
Te imagine mejor que lo perfecto idealizandote en mis adentros,
La culpa fue mía por quererte en mis ilusiones ilusorias,
Por dejarme ser querida en un mundo que sólo fue mío.
Y es ahora cuando duelen los besos que no se dieron y las caricias que jamás existieron,
Es ahora cuando se que sólo fue un sueño,
Es ahora cuando se que jamás fuiste mi dueño.

Espero que lo disfruten!

Un beso enorme :)

Fdo:  Los versos de Laura

jueves, 21 de agosto de 2014

Versos ilusorios.

Navegando en la muchedumbre de la mar salada
como esta sociedad que sube y baja,

Tejiendo océanos con recuerdos obsoletos,

Con un pasado ilusorio y un presente caudaloso,

Es la música fúnebre de las bombas motrices,

Y un rey de oro tan perdido, el rico insaciable junto
con el capitán sin tesoro,

Es ahora cuando la avidez vuela alto, 
Mofándose de todo intacto infortunio
Y alejandose de todo hijo suyo.




Fdo: Los versos de Laura

martes, 19 de agosto de 2014

CONFIDENTE COMPAÑERA

Confidente compañera,
La soledad no me deja,
Cuando a solas mi esperanza espera,
Ella me atrapa y a su vera.

Confidente compañera,
Ni me atrapes ni a tu vera que
la esperanza aún espera.

domingo, 17 de agosto de 2014

Anidando amores en la cúpula del deseo.

Y si yo y si tanto.

Estafó el caballero al tiempo diciéndole que aún la amaba,
pues todos los esfuerzos en vano fueron y el Señor Lamento cayendo de nuevo.

Enjuagando sus manos en agua y mojándose la cara,
abriose el baúl de los recuerdos y con destreza se alojaron los tormentos,
deberá entonces amarle de nuevo?

Pues si yo soy la dama y tu el caballero te amaría para arroparte con sábanas de colores,
como te quiero tanto buscaría las más bonitas, que sean negras y de espinas.

Te acariciaría suavemente con mis manos,
y respetando la afinidad de las tuyas las ordenaría odiosas y tenebrosas.

Te cocinaría los platos más inmensos,
repletos de vacíos y nostalgias picantes.

Mis besos serían ardientes,
tanto que te quemaría la piel hasta lastimarte bien profundo.

Los gestos responderían dulces,
tanto que solo empalagarían tus mejores sueños hasta convertirse en pesadillas.

Mi imagen se vestiría de inocencia,
pues la experiencia la dejaría en manos del rencor para no apiadarme nunca jamás de ti.

Mi fertilidad se vestiría de blanco para darte los mejores regalos,
esos hijos que con gran placer alejaría de ti para no verlos nunca jamás, golpeándote donde más duele.

Con la mejor de las sonrisas, si me ordenaras ferozmente que te acomodase la corbata, gustosa lo haría, apretándola bien fuerte, así tus suspiros rencorosos no contaminarían más el aire.

Y si yo no fuese la amada y tu tampoco el caballero,
Y si yo fuese la cruel y tu el inocente,
Y si tanto no fuera real,
De cuál entonces brotaría la fuente de mis deseos?





domingo, 10 de agosto de 2014

Tengo un.

Tengo un gato que me rasca si me pica,
Tengo un perro que me lame las heridas,
Tengo un pájaro que canta melodías,
Tengo un corazón que se rompio mientras te ibas.

Yo no te extraño, solo te recuerdo.


Yo no te extraño, en tal caso será esta marea de lágrimas que reposa en la orilla de mis pupilas cada mañana cuando el sol amanece; procuro que sea bien temprano para pedirle al sol que las evapore y así poder engañarme a mi misma; de todos modos, resulta inútil negar que aún sigo recurriendo al paquete de pañuelos que dejaste olvidado en la repisa; con ellos procuro hacer que tu ausencia pase desapercibida por mis días tan vacíos… Comprenderás que después de todo, mi orgullo no me deja ser vista como débil.

Si no te miento, te digo que te quiero, que aún te veo en mi taza de té cada mañana y que de vez en cuando reservo unas pocas de tostadas para guardarlas en tu bolsa del almuerzo.
A noche, cuando llegué, decidí refugiarme en frente de la chimenea con un par de mantas para poder entrar en calor, pero pronto me di cuenta de que el fuego no prende chispa si tú no estás presente, que no hay calor más profundo que el de tus abrazos. Todavía conservo el mechero que quedó sin gas para prender, que ironía! Pero es que me recuerda tanto a ti que hasta me da pena desprenderme de un trasto tan inútil.

Todas mis mañanas pasan igual, café tras café, luego bajo a comprar el pan y cuando me doy cuenta ya es hora de hacer la comida, como de costumbre preparo un par de raciones, pongo en la mesa dos platos y cuando me voy a sentar, me sorprendo torpemente acordándome de que ya no estás en casa; de todos modos nunca me sobran los cubiertos ni el vaso, al fin y al cabo siempre permito que la soledad se siente a comer en la mesa, si te digo la verdad, ya es mi invitada de costumbre. Más tarde, cuando voy a fregar los platos me regocijo felizmente sabiendo que me salpicarás la cara para distraerme y después besarme, pero al final, lo único que me moja es el llanto que vacila enredándose entre mis pestañas; igualmente, prefiero que no te preocupes por mí, créeme que ya me estoy acostumbrando.

Cuando cae la tarde me alojo en el sofá, me gusta ver los anuncios, uno tras otro, me recuerdan viejos tiempos y eso es bonito, la pena es que siempre termino contagiándome de nostalgia y volviendo a recordarte. Cuando las horas son intensas, prefiero consolarme con helados de chocolate y recopilando antiguas fotos que decoran mi fachada, si te soy sincera, nunca consigo reunirlas, la televisión de fondo y el viento golpeando en mi ventana me suena a melodía y termino cayendo en un sueño profundo, un sueño que despierta en medio de la noche y es ahí cuando me prometo que mañana cuando amanezca de nuevo, tomaré la decisión de encontrar esperanza para seguir caminando con esto, la verdad es que pesa demasiado y el desgaste es inmenso; si lo sé, puede que no lo merezca pero resulta necesario para olvidarte.


O ALCOHÓLICO

É cando menos esperamos, o momento no que cambia por completo a nosa vida, invertindo a orde das rutinas, a orde das costumes e a orde na que o noso vicio interactua nun sistema no que xa non goberna a razón nin a nosa ética, é neste intre no que o alcohol fai censura e goberna a nosa saúde, a nosa familia e os nosos deberes, limitándolle pouco a poco a súa evolución ata converternos en exclavos da botella… É xusto neste intre, cando pasamos a ser indignos de rogar  xustiza, cal é a razón de pedila e que goberno actuará con misericordia frente a aquel que se condena así mesmo?

Pois ben, obedecendo a lección que deume a vida sobre a condición do alcohólico, considérome o suficientemente capacitada para afirmar con seguridade que o vicio da bebida, cos anos chega a converterse nun cancro. O alcohol poderase definir coma aquel “individuo” que traspasa a nosa vida no momento no que aceptamos depender del, aos ollos do enfermo, este presenta discreción nos seus actos, utilizando coma ingrediente indispensable na súa receta, a psicoloxía, pois será primordial nos principios de interacción que este exercerá sobre o suxeito dependente. Proba disto, son os estudos universais publicados en diversos artículos, xa que son os expertos que através deles teñen a posibilidade de comunicar o público a visión que ten o enfermo acerca do seu vicio, esta visión tradúcirase a necesidade de beber como medio de satisfacción. O núcleo da historia abarcará algo máis que os efectos sobre o suxeito dependente xa que a familia tamén atópase involucrada, e aproveitando a ocasión nomearemos tamén o seu lugar de traballo, os personaxes que habitan no seu entorno e chegando incluso ata os descoñecidos máis cercanos.


En conclusión, a  bebida simplemente “suprime” temporalmente os problemas, máis ben disfrázaos de inexsistencia; o acohol é “aquel individuo” que peta na nosa porta vacilando cun falso soriso, un soriso prometedor de facernos “reis”; pero a pesar de todo isto, a conciencia da víctima defínea coma aquela fonte de escape, de evasión, cando en realidade é aquela que non ten escrúpulos, e en caso de telos, será para destruir toda unha vida, toda unha familia e todo un pasado que non atopou consuelo. A depencia é a desgracia personificada que acostumada a aniquilar proxectos e sorisos, é féliz vendo o que as súas vítimas xa non poden ver, ela debería ser a fuxitiva máis buscada pero por desgracia convertiuse xa na máis atopada.


CICLÓN.

Huye corriendo por mi rostro,
mojando mi piel y desalojando mi tristeza.
Alejando de mi toda desdicha pues
así mis ojos ya no pesan,
Son estos los que descansan ligeros acomodando
la marea que desborda en mis pupilas,
una marea de lágrimas que impulsada por
tu adiós fue ciclón.



HORIZONTES

Amé tanto aquellos ojos cristalinos,
La inspiración llegó,
Situada a lo lejos fue horizonte.
Enfrentándome al pesar de la vida me 
encontré a mi misma y supe que mis penas solo soy yo misma,
Que el dolor reconstruye,
Que el amor fortalece,
Y que el esfuerzo recompensa.


sábado, 9 de agosto de 2014

Me guardas el secreto?

https://www.youtube.com/watch?v=UN9ZQkoRzlM

MIS LABIOS NO NIEGAN

¿Qué es un deseo deseoso que no desea? Yo sin ti,

Mis labios no niegan...
Miéntame usted si así no llora,
Envuelva desgracia en alegría y besos rebosando fresca piel.

Porque mis labios no niegan...
Desatando las pasiones y matando la lujuria, despierte en mi el deseo,
Pues sea yo miserable que son manos de miseria.

Porque mis labios no niegan...
Que un día entregué yo mi corazón y sus besos no responden,
la amargura me contesta si es que usted no me roza.

Porque mis labios no niegan...
Besos que se funden,
Caricias que se oponen y sea yo miserable con amargo sabor que amanece.

Porque mis labios no niegan...
Derramando los amores,
Ríos que caminan encharcando los recuerdos mas arrastrando mal de amores.

Porque mis labios no niegan...
Si envuelvo su piel en mis manos y sus espinas me clavan,
Si envuelvo yo su aroma y veneno me resulta,
Si es que usted lo desea, todo por usted, todo por deseo y todo por nosotros.

Porque mis labios no niegan...





GALICIA

É vostede señora,
Eu nasín en vos, pobre,
Namorei xa moi cedo,
De cores os campos vestías,
Cun suspiro batías meus recordos, 
Coas túas lágrimas regaches miña cosecha
e coas túas costumes fabricaches 
o sentimento, a ledicia e a pena de non terche,
deixaches olvidada a saudade en min,
levaches un anaco da miña ledicia, 
levaches os campos e a orixe,
ben sei eu que levaches todo,
TODO menos a MORRIÑA.


sábado, 2 de agosto de 2014

HEROE

Corazón mío, no desesperes,
Brillas con tanta luz que ciegas a tu prójimo 
y es por eso que te pisan,

No me gusta verte llorar, pues los ríos desembocan 
manantiales y tu no desciendes, 

Conviertes las nubes en pétalos verdes, así como 
en sol derrite la escarcha cuando el invierno despega,

Tus caricias rozan la piel pero llegan hasta el alma,

Tus dones son inmensos pero tímidos, se alejan de la 
humanidad y solo se asoman, son sumisos,

Eres grande pero te haces pequeño,

Con silenciosos pasos y fogosas tormentas 
cruzas el desierto,

Conviertes lo imposible en hechos ya pasados,

Devuelves la vista a los ciegos y calmas a los sabios,
                                                     
                                                     Porque eres héroe y caminas sin capa. 

domingo, 20 de julio de 2014

Versos

Galopando como tsunami sobre mi conciencia, 
Su detonación me incito a vivir, encerrando nostalgias
Y armonizando melodías, pues fue la falta de presión 
La que hostigo mi vitalidad.

Quizás su cabello

Si suspirara, el tono oscuro de su cabello teñiría mis recuerdos arrojándome al vacío. Los pasos retrocederían lentos perturbando el tiempo y las llamaradas ostentosas entonarían eminentes partiendo rayos. Porque si suspirara, el viento instaría en alto modificando direcciones, quizás si suspirara...

versos.

Amor, en una noche fui escarcha.
Noches sin ti, mil noches perdí, 

Escarcha atormentada, 
nubes sin alas, como dos luceros tus grandes ojos 
negros iluminaron mi sendero.


Sin alma nací, sin alma viví y sin alma morí.
Ojos verdes, gavilán poco volador, nubes 
rosadas y manantiales eternos.


Como dos rosas espinadas en el corazón enredadas 
tus palabras me matan, tu rechazo me odia mas 
tu me amas; y hacer el amor 
en verso, oro y luna plata que nunca descansa.


Mis ojos verdosos en los que viví,
Fui eterno amanecer y
 gigante atardecer.


Amor mío, esa es tu dulzura en la que 
amanezco, piel envuelta en perla, como la escarcha y 
el bronce mi contraste tu eres; difícil de hallar, oro 
hermoso al contemplar.


Poesía llevo en la sangre; nuestro amor 
verso fue; nuestro amor gran leyenda será; 
solo poesía, blanca como la seda; impune a 
la peste; impune a los siglos.

Hojas en verso; tu sangre la tinta y 
mi cuerpo puño y letra. Puertas cerradas; 
amores en verso mi corazón 
triste azulado envuelto y en nubes rosadas; 

Nubes sin alas corazón que no siente; sol que
 ilumina tu amor me da vida.
Tus ojos dos luceros, dulce y cálido como 
el fuego, rojo pasión y hacer el amor; 

Tu lágrima sangra y al verme sufrir corazón sufrido.
Corazón en espera, tus ojos me llenan, 
oh esas perlas sin maestro perdido; 

Vuelve pronto por favor,
Quema, peso y miel, blanco y negro mi contraste
 y mi sed pide sal, mi hambre pide tu ser y mi 
pasión puro hacer el amor.


Juramento perdido, dos enamorados ,
amor no te vallas, sin mi beso de
 dos nunca fui; amor yo no quise; 

Gavilán poco volador eterno me quieres.
Con lágrima en el alma y el verso procede, 
Romántico soy, romántico muero; entre melancolía
 y en verso la nada yo pierdo


Mi sed pide sal...
Negro y blanco contraste.
Luna manchada, la sangre de estrenarte;
Romántico soy; romántico muero, 
entre melancolía y en 
verso, la nada yo pierdo





Tanta dulzura no entra en el plato

versos IV A MORRIÑA

- Avó, quédate conmigo; non dou conciliado o sono.
+ Dacordo Martín, e que queres que che conte hoxe meu rei?
- Pois non sei... Creo que xa son maior dabondo como para escoitar fantasía, quero escoitar a realidade, porqué non me falas da túa Galicia? Descoñezo os meus orixes, as miñas raíces, quero saber máis de min.
+ Está ben meniño, pecha os ollos e escoita, presta atención para comprender:

Fai xa moitos anos, no 1912, cando se asomaron por primeira vez nos meus pequenos ollos os raios de luz que quentaban as costas galegas, nacera eu entre montanas, ríos e manantiais, o cálido aire da primavera rozaba miñas meixelas, excitaba toxos e carballeiros, gaibotas que amansaban rompentes nas costas; tiña o poder de abrazarme, de facerme sentir amado, querido, na miña casa, no meu fogar.

As golondrinas adornaban meus recordos e as tormentas encadraban meus anhelos. Existía unha ponte fermosísima, moi antiga, nacía cando as nubes choraban e mostrábase cando o sol deslumbraba... no meu pobo era o arco da bella.. A máis fermosa de tódalas pontes!

Cando contaba eu cos 17 anos, o destino obrigárame a emigrar ata a Antiga Arxentina, recibíranme entre olas e sorisos pero non tardaría en decatarme de que pouco a pouco desvañecería a ledicia que revivía miña mirada. Durante anos, meus ollos foran o hábito da paixón por Galicia, sangue do meu sangue, miña terriña namorada. A propia morte que vivín foi presenciada por terras descoñecidas, o sol acostándose e Galicia extrañandome. Meus segredos descansaron no fondo do mar, coa esperanza de que algún día volvería pisar Galicia.

Viudo quedei, foi tarde cando descubrín que namorara da miña terra, ela fora miña compañeira.

- Avó! E os teus fillos! Onde quedaron?, E que non tiveches?
+ Acouga Martín, escoita con calma o fin da miña historia;

Por suposto que fun pai, fun pai dos toxos, das carballeiras e dos castiñeiros, dinlle vida as costas, as golondrinas e as xilbardas, brinquei tan alto que alcanzei cumes e curuxas, noites escuras e estreladas, ata que unha madrugada o ceo non me regalara estrelas, a rafaga de vento que me despertara o nacer volvería para pecharme os olliños e morrer, meu final foi un tristemente desvañecín coa lei da natureza que separa os galegos da súa nai, A MORRIÑA.



versos III EXPLOTACIÓN INFANTIL

Pisando cos nosos pes no plano temporal do S.XXI e coa fama de sermos os líderes nos campos que gobernan a hipocresía na que vivimos, noutras palabras, neste lugar chamado mundo, os humanos afirmamos ser o licenciados en temas que abordan a cultura, a ciencia, a política, a economía, a xustiza e tamén o social, termo que non queda precisamente claro; proba disto, son os nenos-obreiro a cambio de golpes, nenas prostitutas a cambio de maltrato e nenos soldado a cambio da súa propia vida, por tanto, e en contra das miñas raíces, atrévome a propoñer diversas cuestións, ¿serán estes datos os que revelen a proba de sermos a especia máis intelixente? ¿Ou os que revelen que somos a máis dominante? Probablemente si... Pero ¿e a máis humana?

Pois ben, ante todo e a pesar de ser contraditorio, é real e constante. Son moitos os "empresarios" que regan seus cultivos con bágoas de pena, outros os que sorrín alimentando pederastas con corpos infantís, e infinitos os inhumanos que trocean inocentes coma se de agricultura fose o conto.

Son nenos desprotexidos, nenos gobernados pola censura, pola fame e polo desequilibrio que sofre o indomable desexo da riqueza; en definitiva, son as presas de multinacionais que viven o presente, sen querer decatarse de que eles son o noso futuro.

En fin a miña postura non comulga con aquela que defende o criterio de máis-mellor e indiferente nos medios, moi o contrario sitúase no status que divula a palabra de máis-mellor e diferenciando medios, e con isto fago referencia a necesidade de ordenar a vida destes rapaces. En primeiro lugar, o dereito a unha infancia digna, que englobará a educación, os medios e a liberdade; en segundo lugar o dereito a elección e, por último, e máis importante, o dereito innato a ser nenos.

versos II LOS CORAZONES

Es este tesoro punzante que arropo tan dentro de mi el que me mata lentamente, el motor de mis impulsos y creador de mis deseos, es mi corazón distraído de toda realidad, de todo el mundo, de todo olvido...

Porque él es el delincuente que me acosa por la noche y me invade con gran tristeza si tu no estás, amenazándome; confiesa que si tu no estás dejará de bailar en mi pecho; es ese que te imagina y se agita cuando te toca con un beso si no estás, el que lastima obligándome a amarte otra vez, retrasando el deber de olvidarte, se que no debo y no puedo pero es el el que no me deja y yo soy la que se regocija con sus antojos, porque quizás seré yo su cómplice para perseverar en el sueño de estar contigo, desbrozando el dolor y acariciando las hojas que arrastraba el viento aquel día, que inocentes nosotros que nos amamos, siendo aún niños y sintiendo como adultos, que crueles fueron las ansias de amarnos, que impaciente fue el viento arrastrándome hacia ti, que discretas las hojas al cubrir desnudos nuestros cuerpos, que violenta distancia y que celoso el amor que te arranco de mi..

versos I QUE ES LA VIDA

Que son las modas las que destruyen nuestra esencia, que no hay mayor talento que ser tu mismo por que la vida es leve y cae ligera aflojando los filamentos del corazón, porque perecerán sutiles sus artimañas para enamorarme loca e intensamente de ti. 

Que comprendí que es cierto, porque la vida al fin y al cabo son dos días uno de cal y otro de arena,

Que los besos no me hacen dueña de nadie y que la herida sana con el tiempo, porque no hay más alivio que un nuevo amanecer,

Que si ayer tu padre te golpeo, ya se encargará la vida de darte un hijo, llenando tus vacíos e hidratando el alma, corrigiendo rutinas y modificando hábitos,

Déjame decirte que la zona de confort habita en tu lecho pero en exceso termina dañando, 

Tampoco existe la recompensa sin dolor y no hay luz sin oscuridad porque las lágrimas no solo son la piel del dolor, también se disfrazan de alegría y a menudo sacan a flote el desahogue,






Que un amor puede convertirse en veneno letal para el corazón pero que sin el la vida perdería su sentido, comprendí que amar nos hace humanos pero sufrir aún más, porque a veces cuando amamos es de sabios alejarse, como sabríamos entonces que una puñalada lastima si nuestra piel está cerrada?,

Somos lo que vivimos; que criticar no te hace ser más grande, simplemente verás que con el tiempo ya no quedará nada de ti. 

Porque nacemos incandescentes y morimos siendo viles, quizás porque la presa lideró su victoria, tal vez porque nosotros mismos tomamos la decisión de seducir al fracaso siendo padres de deshecho. Y ahí está, la juventud, la alegría, la ilusión, la energía! Son estos los que viven mucho más en el sueño que en la carne. Porque no es el tiempo quien decide nuestra condición,

 Que si soy viejo...
 Que si las piernas ya no andan...
  Que si la vida se me va...
    Que si me siento muy cansado...
       y que si mi mujer ya me abandonó...

El tiempo simplemente domestica hábil y sutilmente, con paciencia ¿es que no ves estamos destinados a la muerte? Cada día morimos un poco más; e independientemente de si somos ricos, pobres, mejores o peores, eso ahora ya no importa, porque es cierto que hay algo que nadie puede cambiar, y es que todos terminamos igual, además me doy cuenta de que te preocupas mucho, que mas da si envejeces?,.. recuerda que al fin y al cabo nacimos y moriremos siempre siendo niños.