O ALCOHÓLICO

É cando menos esperamos, o momento no que cambia por completo a nosa vida, invertindo a orde das rutinas, a orde das costumes e a orde na que o noso vicio interactua nun sistema no que xa non goberna a razón nin a nosa ética, é neste intre no que o alcohol fai censura e goberna a nosa saúde, a nosa familia e os nosos deberes, limitándolle pouco a poco a súa evolución ata converternos en exclavos da botella… É xusto neste intre, cando pasamos a ser indignos de rogar  xustiza, cal é a razón de pedila e que goberno actuará con misericordia frente a aquel que se condena así mesmo?

Pois ben, obedecendo a lección que deume a vida sobre a condición do alcohólico, considérome o suficientemente capacitada para afirmar con seguridade que o vicio da bebida, cos anos chega a converterse nun cancro. O alcohol poderase definir coma aquel “individuo” que traspasa a nosa vida no momento no que aceptamos depender del, aos ollos do enfermo, este presenta discreción nos seus actos, utilizando coma ingrediente indispensable na súa receta, a psicoloxía, pois será primordial nos principios de interacción que este exercerá sobre o suxeito dependente. Proba disto, son os estudos universais publicados en diversos artículos, xa que son os expertos que através deles teñen a posibilidade de comunicar o público a visión que ten o enfermo acerca do seu vicio, esta visión tradúcirase a necesidade de beber como medio de satisfacción. O núcleo da historia abarcará algo máis que os efectos sobre o suxeito dependente xa que a familia tamén atópase involucrada, e aproveitando a ocasión nomearemos tamén o seu lugar de traballo, os personaxes que habitan no seu entorno e chegando incluso ata os descoñecidos máis cercanos.

En conclusión, a  bebida simplemente “suprime” temporalmente os problemas, máis ben disfrázaos de inexsistencia; o acohol é “aquel individuo” que peta na nosa porta vacilando cun falso soriso, un soriso prometedor de facernos “reis”; pero a pesar de todo isto, a conciencia da víctima defínea coma aquela fonte de escape, de evasión, cando en realidade é aquela que non ten escrúpulos, e en caso de telos, será para destruir toda unha vida, toda unha familia e todo un pasado que non atopou consuelo. A depencia é a desgracia personificada que acostumada a aniquilar proxectos e sorisos, é féliz vendo o que as súas vítimas xa non poden ver, ela debería ser a fuxitiva máis buscada pero por desgracia convertiuse xa na máis atopada.