Queridos seguidore@s:
Me pongo en contacto con vosotros para comunicaros que debido a diversos motivos, tendré un poquillo abandonado el blog debido a la falta de tiempo, en estos días pasados he escrito bastante porque tuve la ventaja de tener muchisimo tiempo y relax para dejar brotar la imaginación y poder componer (para mi eso resulta esencial, sin eso es muy dificil que componga) pero las cosas ahora van a cambiar, mi rutina diaria estará a cien y tendré muy poco tiempo por no decir nada y el poco que tenga dudo que lo emplee en hacer escritos oficiales, es probable que escriba? Pues sí.. Pero versos cortos inspirados en momentos o situaciones personales que viva pero nada que sirva para colgar aquí, por eso quería despedirme de vosotros temporalmente ya que esperó volver pronto y con muchas obras que enseñarnos, en cuanto a esas entradas que quedaron a medias.. Si es cierto que me comprometí a terminarlas pronto, y no crean que no lo intente, pero esque así sin tiempo y sin inspiración para mi es imposible, por eso quería comunicaros que eso también me queda pendiente y que sí tengo pensado terminarlas, muchas gracias por su atención y espero que hablemos muy pronto!!
Un abrazo enormeeee :D
domingo, 31 de agosto de 2014
martes, 26 de agosto de 2014
No es que no sea poeta...
No es que no sea poeta, simplemente que ya no te amo.
Si esque ya no soy yo el culpable de que mis labios no deseen tu piel ni de que mi lujuria no se llame Dulcinea. Permitiéndome ser sincero, hoy te confieso lo que nunca he confesado...
Si esque ya no soy yo el culpable de que mis labios no deseen tu piel ni de que mi lujuria no se llame Dulcinea. Permitiéndome ser sincero, hoy te confieso lo que nunca he confesado...
Qué es querer poesía?
Qué es querer poesía?
Querer poesía es dejarla libre sobre los pergaminos de tu cuerpo,
brotando impaciente de la mano del corazón que habita.
Querer poesía es abrazarla con los recuerdos
y adornarla con algún que otro sentimiento,
Al fin y al cabo el corazón es como un niño que
solo mendiga tolerancia ante cualquier capricho,
como ese que desemboca en la mar salada de tus besos.
Quiero poesía cuando corroboro sobre sus letras que aún te amo,
Quiero poesía cuando mis sollozos decoloran sus versos,
Quiero poesía cuando permito que sus letras desvanezcan lentamente
sobre tu costado ferviente.
Querer poesía es amar a un viento feroz que
seca la tinta de tus besos sobre mi piel,
Querer poesía es exigirle a una noche contigo que
nunca jamás decaiga,
Y dime tu, qué es querer poesía?
...
Querer poesía es dejarla libre sobre los pergaminos de tu cuerpo,
brotando impaciente de la mano del corazón que habita.
Querer poesía es abrazarla con los recuerdos
y adornarla con algún que otro sentimiento,
Al fin y al cabo el corazón es como un niño que
solo mendiga tolerancia ante cualquier capricho,
como ese que desemboca en la mar salada de tus besos.
Quiero poesía cuando corroboro sobre sus letras que aún te amo,
Quiero poesía cuando mis sollozos decoloran sus versos,
Quiero poesía cuando permito que sus letras desvanezcan lentamente
sobre tu costado ferviente.
Querer poesía es amar a un viento feroz que
seca la tinta de tus besos sobre mi piel,
Querer poesía es exigirle a una noche contigo que
nunca jamás decaiga,
Y dime tu, qué es querer poesía?
...
lunes, 25 de agosto de 2014
Texto en edición (borrador)
Alma, te siento tan mía y te amo tanto
que ya no sustento más tu aflicción.
Tan moribunda, me pesas,
El corazón ya solloza triste hasta en la noche y corrompe mi ser,
tan solo lo abrazo entre mi pecho y le entrego mi calor.
tan solo lo abrazo entre mi pecho y le entrego mi calor.
Tambien declara que sonries más triste y que tus suspiros ya
no ahogan al viento.
Desearía arrancarte de mi y llevarte muy lejos,
allá donde la espada no clava y donde el fuego no quema,
donde la bala acaricia y donde las ansias descansan ligeras.
allá donde la espada no clava y donde el fuego no quema,
donde la bala acaricia y donde las ansias descansan ligeras.
domingo, 24 de agosto de 2014
Vamos a jugar!
Vamos a jugar a un lugar particular,
Donde exista un ser honesto y la humildad sea un manjar!
Vamos a jugar!
Saltemos y bailemos porque el tiempo esta corriendo y la bala cae desvaneciendo,
Toquemos el deseo mientras el sueño habite lejos.
Bailemos, cantemos y festejemos!
El parque esta vacío y el rocío refresca ya el camino,
Seamos los incautos en la vida,
Seamos heridos de hierro en contrapartida de este eco,
Atemorizando trincheras y oxidando banderas.
Como un chiquillo en Irak llorando sin parar,
Que los Estados no están Unidos ante tal atrocidad.
Ametrallando esperanzas y fomentando las armas,
Descarrilando a los mansos y esclavizando con sus manos.
Vamos a jugar a un lugar particular!
Como un chiquillo en Irak llorando sin parar,
Que los Estados no están Unidos ante tal atrocidad
Vamos a jugar a un lugar particular...
No fomentes la guerra, los niños necesitan una infancia.... Es aquí donde trató de reflejar la ilusión que tienen los chiquillos por ser felices hasta que recuerdan que eso es misión imposible.
Donde exista un ser honesto y la humildad sea un manjar!
Vamos a jugar!
Saltemos y bailemos porque el tiempo esta corriendo y la bala cae desvaneciendo,
Toquemos el deseo mientras el sueño habite lejos.
Bailemos, cantemos y festejemos!
El parque esta vacío y el rocío refresca ya el camino,
Seamos los incautos en la vida,
Seamos heridos de hierro en contrapartida de este eco,
Atemorizando trincheras y oxidando banderas.
Como un chiquillo en Irak llorando sin parar,
Que los Estados no están Unidos ante tal atrocidad.
Ametrallando esperanzas y fomentando las armas,
Descarrilando a los mansos y esclavizando con sus manos.
Vamos a jugar a un lugar particular!
Como un chiquillo en Irak llorando sin parar,
Que los Estados no están Unidos ante tal atrocidad
Vamos a jugar a un lugar particular...
No fomentes la guerra, los niños necesitan una infancia.... Es aquí donde trató de reflejar la ilusión que tienen los chiquillos por ser felices hasta que recuerdan que eso es misión imposible.
Amor imaginario
Como no te tenía te imaginaba,
Parecías un superhéroe con puños de titanio,
Te imagine mejor que lo perfecto idealizandote en mis adentros,
La culpa fue mía por quererte en mis ilusiones ilusorias,
Por dejarme ser querida en un mundo que sólo fue mío.
Y es ahora cuando duelen los besos que no se dieron y las caricias que jamás existieron,
Es ahora cuando se que sólo fue un sueño,
Es ahora cuando se que jamás fuiste mi dueño.
Espero que lo disfruten!
Un beso enorme :)
Parecías un superhéroe con puños de titanio,
Te imagine mejor que lo perfecto idealizandote en mis adentros,
La culpa fue mía por quererte en mis ilusiones ilusorias,
Por dejarme ser querida en un mundo que sólo fue mío.
Y es ahora cuando duelen los besos que no se dieron y las caricias que jamás existieron,
Es ahora cuando se que sólo fue un sueño,
Es ahora cuando se que jamás fuiste mi dueño.
Espero que lo disfruten!
Un beso enorme :)
Fdo: Los versos de Laura
jueves, 21 de agosto de 2014
Versos ilusorios.
Navegando en la muchedumbre de la mar salada
como esta sociedad que sube y baja,
Tejiendo océanos con recuerdos obsoletos,
como esta sociedad que sube y baja,
Tejiendo océanos con recuerdos obsoletos,
Con un pasado ilusorio y un presente caudaloso,
Es la música fúnebre de las bombas motrices,
Y un rey de oro tan perdido, el rico insaciable junto
con el capitán sin tesoro,
Y un rey de oro tan perdido, el rico insaciable junto
con el capitán sin tesoro,
Es ahora cuando la avidez vuela alto,
Mofándose de todo intacto infortunio
Y alejandose de todo hijo suyo.
Y alejandose de todo hijo suyo.
Fdo: Los versos de Laura
miércoles, 20 de agosto de 2014
martes, 19 de agosto de 2014
CONFIDENTE COMPAÑERA
Confidente compañera,
La soledad no me deja,
Cuando a solas mi esperanza espera,
Ella me atrapa y a su vera.
Confidente compañera,
Ni me atrapes ni a tu vera que
la esperanza aún espera.
la esperanza aún espera.
domingo, 17 de agosto de 2014
Y si yo y si tanto.
Estafó el caballero al tiempo diciéndole que aún la amaba,
pues todos los esfuerzos en vano fueron y el Señor Lamento cayendo de nuevo.
Enjuagando sus manos en agua y mojándose la cara,
abriose el baúl de los recuerdos y con destreza se alojaron los tormentos,
deberá entonces amarle de nuevo?
Pues si yo soy la dama y tu el caballero te amaría para arroparte con sábanas de colores,
como te quiero tanto buscaría las más bonitas, que sean negras y de espinas.
Te acariciaría suavemente con mis manos,
y respetando la afinidad de las tuyas las ordenaría odiosas y tenebrosas.
Te cocinaría los platos más inmensos,
repletos de vacíos y nostalgias picantes.
Mis besos serían ardientes,
tanto que te quemaría la piel hasta lastimarte bien profundo.
Los gestos responderían dulces,
tanto que solo empalagarían tus mejores sueños hasta convertirse en pesadillas.
Mi imagen se vestiría de inocencia,
pues la experiencia la dejaría en manos del rencor para no apiadarme nunca jamás de ti.
Mi fertilidad se vestiría de blanco para darte los mejores regalos,
esos hijos que con gran placer alejaría de ti para no verlos nunca jamás, golpeándote donde más duele.
Con la mejor de las sonrisas, si me ordenaras ferozmente que te acomodase la corbata, gustosa lo haría, apretándola bien fuerte, así tus suspiros rencorosos no contaminarían más el aire.
Y si yo no fuese la amada y tu tampoco el caballero,
Y si yo fuese la cruel y tu el inocente,
Y si tanto no fuera real,
De cuál entonces brotaría la fuente de mis deseos?
domingo, 10 de agosto de 2014
Tengo un.
Tengo un gato que me rasca si me pica,
Tengo un perro que me lame las heridas,
Tengo un pájaro que canta melodías,
Tengo un corazón que se rompio mientras te ibas.
Tengo un perro que me lame las heridas,
Tengo un pájaro que canta melodías,
Tengo un corazón que se rompio mientras te ibas.
Yo no te extraño, solo te recuerdo.
Yo no te extraño, en tal caso será esta marea de lágrimas
que reposa en la orilla de mis pupilas cada mañana cuando el sol amanece;
procuro que sea bien temprano para pedirle al sol que las evapore y así poder engañarme
a mi misma; de todos modos, resulta inútil negar que aún sigo recurriendo al
paquete de pañuelos que dejaste olvidado en la repisa; con ellos procuro hacer
que tu ausencia pase desapercibida por mis días tan vacíos… Comprenderás que
después de todo, mi orgullo no me deja ser vista como débil.
Si no te miento, te digo que te quiero, que aún te veo en mi
taza de té cada mañana y que de vez en cuando reservo unas pocas de tostadas
para guardarlas en tu bolsa del almuerzo.
A noche, cuando llegué, decidí refugiarme en frente de la
chimenea con un par de mantas para poder entrar en calor, pero pronto me di
cuenta de que el fuego no prende chispa si tú no estás presente, que no hay
calor más profundo que el de tus abrazos. Todavía conservo el mechero que quedó
sin gas para prender, que ironía! Pero es que me recuerda tanto a ti que
hasta me da pena desprenderme de un trasto tan inútil.
Todas mis mañanas pasan igual, café tras café, luego bajo a
comprar el pan y cuando me doy cuenta ya es hora de hacer la comida, como de
costumbre preparo un par de raciones, pongo en la mesa dos platos y
cuando me voy a sentar, me sorprendo torpemente acordándome de que ya no estás
en casa; de todos modos nunca me sobran los cubiertos ni el vaso, al fin y al
cabo siempre permito que la soledad se siente a comer en la mesa, si te digo la verdad, ya es mi
invitada de costumbre. Más tarde, cuando voy a fregar los platos me regocijo
felizmente sabiendo que me salpicarás la cara para distraerme y después besarme,
pero al final, lo único que me moja es el llanto que
vacila enredándose entre mis pestañas; igualmente, prefiero que no te preocupes
por mí, créeme que ya me estoy acostumbrando.
Cuando cae la tarde me alojo en el sofá, me gusta ver los
anuncios, uno tras otro, me recuerdan viejos tiempos y eso es bonito, la pena
es que siempre termino contagiándome de nostalgia y volviendo a recordarte. Cuando
las horas son intensas, prefiero consolarme con helados de chocolate y recopilando
antiguas fotos que decoran mi fachada, si te soy sincera, nunca consigo
reunirlas, la televisión de fondo y el viento golpeando en mi ventana me suena a
melodía y termino cayendo en un sueño profundo, un sueño que despierta en medio
de la noche y es ahí cuando me prometo que mañana cuando amanezca de nuevo,
tomaré la decisión de encontrar esperanza para seguir caminando con esto, la
verdad es que pesa demasiado y el desgaste es inmenso; si lo sé, puede que no
lo merezca pero resulta necesario para olvidarte.
O ALCOHÓLICO
É cando menos esperamos, o momento no que cambia por
completo a nosa vida, invertindo a orde das rutinas, a orde das costumes e a
orde na que o noso vicio interactua nun sistema no que xa non goberna a razón
nin a nosa ética, é neste intre no que o alcohol fai censura e goberna a nosa
saúde, a nosa familia e os nosos deberes, limitándolle pouco a poco a súa
evolución ata converternos en exclavos da botella… É xusto neste intre, cando pasamos
a ser indignos de rogar xustiza, cal é a
razón de pedila e que goberno actuará con misericordia frente a aquel que se
condena así mesmo?
Pois ben, obedecendo a lección que deume a vida sobre a
condición do alcohólico, considérome o suficientemente capacitada para afirmar
con seguridade que o vicio da bebida, cos anos chega a converterse nun cancro.
O alcohol poderase definir coma aquel “individuo” que traspasa a nosa vida no
momento no que aceptamos depender del, aos ollos do enfermo, este presenta
discreción nos seus actos, utilizando coma ingrediente indispensable na súa
receta, a psicoloxía, pois será primordial nos principios de interacción que este
exercerá sobre o suxeito dependente. Proba disto, son os estudos universais
publicados en diversos artículos, xa que son os expertos que através deles
teñen a posibilidade de comunicar o público a visión que ten o enfermo acerca
do seu vicio, esta visión tradúcirase a necesidade de beber como medio de
satisfacción. O núcleo da historia abarcará algo máis que os efectos sobre o
suxeito dependente xa que a familia tamén atópase involucrada, e aproveitando a
ocasión nomearemos tamén o seu lugar de traballo, os personaxes que habitan no
seu entorno e chegando incluso ata os descoñecidos máis cercanos.
En conclusión, a
bebida simplemente “suprime” temporalmente os problemas, máis ben disfrázaos
de inexsistencia; o acohol é “aquel individuo” que peta na nosa porta vacilando
cun falso soriso, un soriso prometedor de facernos “reis”; pero a pesar de todo
isto, a conciencia da víctima defínea coma aquela fonte de escape, de evasión,
cando en realidade é aquela que non ten escrúpulos, e en caso de telos, será
para destruir toda unha vida, toda unha familia e todo un pasado que non atopou
consuelo. A depencia é a desgracia personificada que acostumada a aniquilar
proxectos e sorisos, é féliz vendo o que as súas vítimas xa non poden ver, ela debería
ser a fuxitiva máis buscada pero por desgracia convertiuse xa na máis atopada.
CICLÓN.
Huye corriendo por mi rostro,
mojando mi piel y desalojando mi tristeza.
Alejando de mi toda desdicha pues
así mis ojos ya no pesan,
Son estos los que descansan ligeros acomodando
la marea que desborda en mis pupilas,
una marea de lágrimas que impulsada por
tu adiós fue ciclón.
mojando mi piel y desalojando mi tristeza.
Alejando de mi toda desdicha pues
así mis ojos ya no pesan,
Son estos los que descansan ligeros acomodando
la marea que desborda en mis pupilas,
una marea de lágrimas que impulsada por
tu adiós fue ciclón.
HORIZONTES
Amé tanto aquellos ojos cristalinos,
La inspiración llegó,
Situada a lo lejos fue horizonte.
Enfrentándome al pesar de la vida me
encontré a mi misma y supe que mis penas solo soy yo misma,
Que el dolor reconstruye,
Que el amor fortalece,
Y que el esfuerzo recompensa.
sábado, 9 de agosto de 2014
MIS LABIOS NO NIEGAN
¿Qué es un deseo deseoso que no desea? Yo sin ti,
Mis labios no niegan...
Miéntame usted si así no llora,
Envuelva desgracia en alegría y besos rebosando fresca piel.
Porque mis labios no niegan...
Desatando las pasiones y matando la lujuria, despierte en mi el deseo,
Pues sea yo miserable que son manos de miseria.
Porque mis labios no niegan...
Que un día entregué yo mi corazón y sus besos no responden,
la amargura me contesta si es que usted no me roza.
Porque mis labios no niegan...
Besos que se funden,
Caricias que se oponen y sea yo miserable con amargo sabor que amanece.
Porque mis labios no niegan...
Derramando los amores,
Ríos que caminan encharcando los recuerdos mas arrastrando mal de amores.
Porque mis labios no niegan...
Si envuelvo su piel en mis manos y sus espinas me clavan,
Si envuelvo yo su aroma y veneno me resulta,
Si es que usted lo desea, todo por usted, todo por deseo y todo por nosotros.
Porque mis labios no niegan...
Mis labios no niegan...
Miéntame usted si así no llora,
Envuelva desgracia en alegría y besos rebosando fresca piel.
Porque mis labios no niegan...
Desatando las pasiones y matando la lujuria, despierte en mi el deseo,
Pues sea yo miserable que son manos de miseria.
Porque mis labios no niegan...
Que un día entregué yo mi corazón y sus besos no responden,
la amargura me contesta si es que usted no me roza.
Porque mis labios no niegan...
Besos que se funden,
Caricias que se oponen y sea yo miserable con amargo sabor que amanece.
Porque mis labios no niegan...
Derramando los amores,
Ríos que caminan encharcando los recuerdos mas arrastrando mal de amores.
Porque mis labios no niegan...
Si envuelvo su piel en mis manos y sus espinas me clavan,
Si envuelvo yo su aroma y veneno me resulta,
Si es que usted lo desea, todo por usted, todo por deseo y todo por nosotros.
Porque mis labios no niegan...
GALICIA
É vostede señora,
Eu nasín en vos, pobre,
Namorei xa moi cedo,
De cores os campos vestías,
Cun suspiro batías meus recordos,
Coas túas lágrimas regaches miña cosecha
e coas túas costumes fabricaches
o sentimento, a ledicia e a pena de non terche,
deixaches olvidada a saudade en min,
levaches un anaco da miña ledicia,
levaches os campos e a orixe,
ben sei eu que levaches todo,
TODO menos a MORRIÑA.
sábado, 2 de agosto de 2014
HEROE
Corazón mío, no desesperes,
Brillas con tanta luz que ciegas a tu prójimo
y es por eso que te pisan,
No me gusta verte llorar, pues los ríos desembocan
manantiales y tu no desciendes,
Conviertes las nubes en pétalos verdes, así como
en sol derrite la escarcha cuando el invierno despega,
Tus caricias rozan la piel pero llegan hasta el alma,
Tus dones son inmensos pero tímidos, se alejan de la
humanidad y solo se asoman, son sumisos,
Eres grande pero te haces pequeño,
Con silenciosos pasos y fogosas tormentas
cruzas el desierto,
Conviertes lo imposible en hechos ya pasados,
Devuelves la vista a los ciegos y calmas a los sabios,
Porque eres héroe y caminas sin capa.
Suscribirse a:
Comentarios (Atom)



