domingo, 20 de julio de 2014

Versos

Galopando como tsunami sobre mi conciencia, 
Su detonación me incito a vivir, encerrando nostalgias
Y armonizando melodías, pues fue la falta de presión 
La que hostigo mi vitalidad.

Quizás su cabello

Si suspirara, el tono oscuro de su cabello teñiría mis recuerdos arrojándome al vacío. Los pasos retrocederían lentos perturbando el tiempo y las llamaradas ostentosas entonarían eminentes partiendo rayos. Porque si suspirara, el viento instaría en alto modificando direcciones, quizás si suspirara...

versos.

Amor, en una noche fui escarcha.
Noches sin ti, mil noches perdí, 

Escarcha atormentada, 
nubes sin alas, como dos luceros tus grandes ojos 
negros iluminaron mi sendero.


Sin alma nací, sin alma viví y sin alma morí.
Ojos verdes, gavilán poco volador, nubes 
rosadas y manantiales eternos.


Como dos rosas espinadas en el corazón enredadas 
tus palabras me matan, tu rechazo me odia mas 
tu me amas; y hacer el amor 
en verso, oro y luna plata que nunca descansa.


Mis ojos verdosos en los que viví,
Fui eterno amanecer y
 gigante atardecer.


Amor mío, esa es tu dulzura en la que 
amanezco, piel envuelta en perla, como la escarcha y 
el bronce mi contraste tu eres; difícil de hallar, oro 
hermoso al contemplar.


Poesía llevo en la sangre; nuestro amor 
verso fue; nuestro amor gran leyenda será; 
solo poesía, blanca como la seda; impune a 
la peste; impune a los siglos.

Hojas en verso; tu sangre la tinta y 
mi cuerpo puño y letra. Puertas cerradas; 
amores en verso mi corazón 
triste azulado envuelto y en nubes rosadas; 

Nubes sin alas corazón que no siente; sol que
 ilumina tu amor me da vida.
Tus ojos dos luceros, dulce y cálido como 
el fuego, rojo pasión y hacer el amor; 

Tu lágrima sangra y al verme sufrir corazón sufrido.
Corazón en espera, tus ojos me llenan, 
oh esas perlas sin maestro perdido; 

Vuelve pronto por favor,
Quema, peso y miel, blanco y negro mi contraste
 y mi sed pide sal, mi hambre pide tu ser y mi 
pasión puro hacer el amor.


Juramento perdido, dos enamorados ,
amor no te vallas, sin mi beso de
 dos nunca fui; amor yo no quise; 

Gavilán poco volador eterno me quieres.
Con lágrima en el alma y el verso procede, 
Romántico soy, romántico muero; entre melancolía
 y en verso la nada yo pierdo


Mi sed pide sal...
Negro y blanco contraste.
Luna manchada, la sangre de estrenarte;
Romántico soy; romántico muero, 
entre melancolía y en 
verso, la nada yo pierdo





Tanta dulzura no entra en el plato

versos IV A MORRIÑA

- Avó, quédate conmigo; non dou conciliado o sono.
+ Dacordo Martín, e que queres que che conte hoxe meu rei?
- Pois non sei... Creo que xa son maior dabondo como para escoitar fantasía, quero escoitar a realidade, porqué non me falas da túa Galicia? Descoñezo os meus orixes, as miñas raíces, quero saber máis de min.
+ Está ben meniño, pecha os ollos e escoita, presta atención para comprender:

Fai xa moitos anos, no 1912, cando se asomaron por primeira vez nos meus pequenos ollos os raios de luz que quentaban as costas galegas, nacera eu entre montanas, ríos e manantiais, o cálido aire da primavera rozaba miñas meixelas, excitaba toxos e carballeiros, gaibotas que amansaban rompentes nas costas; tiña o poder de abrazarme, de facerme sentir amado, querido, na miña casa, no meu fogar.

As golondrinas adornaban meus recordos e as tormentas encadraban meus anhelos. Existía unha ponte fermosísima, moi antiga, nacía cando as nubes choraban e mostrábase cando o sol deslumbraba... no meu pobo era o arco da bella.. A máis fermosa de tódalas pontes!

Cando contaba eu cos 17 anos, o destino obrigárame a emigrar ata a Antiga Arxentina, recibíranme entre olas e sorisos pero non tardaría en decatarme de que pouco a pouco desvañecería a ledicia que revivía miña mirada. Durante anos, meus ollos foran o hábito da paixón por Galicia, sangue do meu sangue, miña terriña namorada. A propia morte que vivín foi presenciada por terras descoñecidas, o sol acostándose e Galicia extrañandome. Meus segredos descansaron no fondo do mar, coa esperanza de que algún día volvería pisar Galicia.

Viudo quedei, foi tarde cando descubrín que namorara da miña terra, ela fora miña compañeira.

- Avó! E os teus fillos! Onde quedaron?, E que non tiveches?
+ Acouga Martín, escoita con calma o fin da miña historia;

Por suposto que fun pai, fun pai dos toxos, das carballeiras e dos castiñeiros, dinlle vida as costas, as golondrinas e as xilbardas, brinquei tan alto que alcanzei cumes e curuxas, noites escuras e estreladas, ata que unha madrugada o ceo non me regalara estrelas, a rafaga de vento que me despertara o nacer volvería para pecharme os olliños e morrer, meu final foi un tristemente desvañecín coa lei da natureza que separa os galegos da súa nai, A MORRIÑA.



versos III EXPLOTACIÓN INFANTIL

Pisando cos nosos pes no plano temporal do S.XXI e coa fama de sermos os líderes nos campos que gobernan a hipocresía na que vivimos, noutras palabras, neste lugar chamado mundo, os humanos afirmamos ser o licenciados en temas que abordan a cultura, a ciencia, a política, a economía, a xustiza e tamén o social, termo que non queda precisamente claro; proba disto, son os nenos-obreiro a cambio de golpes, nenas prostitutas a cambio de maltrato e nenos soldado a cambio da súa propia vida, por tanto, e en contra das miñas raíces, atrévome a propoñer diversas cuestións, ¿serán estes datos os que revelen a proba de sermos a especia máis intelixente? ¿Ou os que revelen que somos a máis dominante? Probablemente si... Pero ¿e a máis humana?

Pois ben, ante todo e a pesar de ser contraditorio, é real e constante. Son moitos os "empresarios" que regan seus cultivos con bágoas de pena, outros os que sorrín alimentando pederastas con corpos infantís, e infinitos os inhumanos que trocean inocentes coma se de agricultura fose o conto.

Son nenos desprotexidos, nenos gobernados pola censura, pola fame e polo desequilibrio que sofre o indomable desexo da riqueza; en definitiva, son as presas de multinacionais que viven o presente, sen querer decatarse de que eles son o noso futuro.

En fin a miña postura non comulga con aquela que defende o criterio de máis-mellor e indiferente nos medios, moi o contrario sitúase no status que divula a palabra de máis-mellor e diferenciando medios, e con isto fago referencia a necesidade de ordenar a vida destes rapaces. En primeiro lugar, o dereito a unha infancia digna, que englobará a educación, os medios e a liberdade; en segundo lugar o dereito a elección e, por último, e máis importante, o dereito innato a ser nenos.

versos II LOS CORAZONES

Es este tesoro punzante que arropo tan dentro de mi el que me mata lentamente, el motor de mis impulsos y creador de mis deseos, es mi corazón distraído de toda realidad, de todo el mundo, de todo olvido...

Porque él es el delincuente que me acosa por la noche y me invade con gran tristeza si tu no estás, amenazándome; confiesa que si tu no estás dejará de bailar en mi pecho; es ese que te imagina y se agita cuando te toca con un beso si no estás, el que lastima obligándome a amarte otra vez, retrasando el deber de olvidarte, se que no debo y no puedo pero es el el que no me deja y yo soy la que se regocija con sus antojos, porque quizás seré yo su cómplice para perseverar en el sueño de estar contigo, desbrozando el dolor y acariciando las hojas que arrastraba el viento aquel día, que inocentes nosotros que nos amamos, siendo aún niños y sintiendo como adultos, que crueles fueron las ansias de amarnos, que impaciente fue el viento arrastrándome hacia ti, que discretas las hojas al cubrir desnudos nuestros cuerpos, que violenta distancia y que celoso el amor que te arranco de mi..

versos I QUE ES LA VIDA

Que son las modas las que destruyen nuestra esencia, que no hay mayor talento que ser tu mismo por que la vida es leve y cae ligera aflojando los filamentos del corazón, porque perecerán sutiles sus artimañas para enamorarme loca e intensamente de ti. 

Que comprendí que es cierto, porque la vida al fin y al cabo son dos días uno de cal y otro de arena,

Que los besos no me hacen dueña de nadie y que la herida sana con el tiempo, porque no hay más alivio que un nuevo amanecer,

Que si ayer tu padre te golpeo, ya se encargará la vida de darte un hijo, llenando tus vacíos e hidratando el alma, corrigiendo rutinas y modificando hábitos,

Déjame decirte que la zona de confort habita en tu lecho pero en exceso termina dañando, 

Tampoco existe la recompensa sin dolor y no hay luz sin oscuridad porque las lágrimas no solo son la piel del dolor, también se disfrazan de alegría y a menudo sacan a flote el desahogue,






Que un amor puede convertirse en veneno letal para el corazón pero que sin el la vida perdería su sentido, comprendí que amar nos hace humanos pero sufrir aún más, porque a veces cuando amamos es de sabios alejarse, como sabríamos entonces que una puñalada lastima si nuestra piel está cerrada?,

Somos lo que vivimos; que criticar no te hace ser más grande, simplemente verás que con el tiempo ya no quedará nada de ti. 

Porque nacemos incandescentes y morimos siendo viles, quizás porque la presa lideró su victoria, tal vez porque nosotros mismos tomamos la decisión de seducir al fracaso siendo padres de deshecho. Y ahí está, la juventud, la alegría, la ilusión, la energía! Son estos los que viven mucho más en el sueño que en la carne. Porque no es el tiempo quien decide nuestra condición,

 Que si soy viejo...
 Que si las piernas ya no andan...
  Que si la vida se me va...
    Que si me siento muy cansado...
       y que si mi mujer ya me abandonó...

El tiempo simplemente domestica hábil y sutilmente, con paciencia ¿es que no ves estamos destinados a la muerte? Cada día morimos un poco más; e independientemente de si somos ricos, pobres, mejores o peores, eso ahora ya no importa, porque es cierto que hay algo que nadie puede cambiar, y es que todos terminamos igual, además me doy cuenta de que te preocupas mucho, que mas da si envejeces?,.. recuerda que al fin y al cabo nacimos y moriremos siempre siendo niños.